หมายเหตุ: เรื่องที่ท่านกำลังจะอ่านต่อไปนี้ จะทำให้ท่านเสียเวลาอันมีค่าของท่าน จะทำให้เสียสายตา จะทำให้เสียงสุขภาพจิต และบั่นทอนสติปัญญาที่บุพการีของท่านให้มาแต่กำเนิด หากชื่อเรื่องไปคล้ายกับอะไรเข้า โปรดอย่าโมโห ขอเพียงแค่ขำพอสวยงามก็พอ กรุณาอย่าคิดมาก โปรดใช้วิญญานในการอ่าน และโปรดใช้ความอดทนในการรับอ่าน ผู้เขียนเตือนท่านผู้อ่านแล้ว หากไม่เชื่อก็ตามแต่ใจของท่าน อยากอ่านก็เชิญได้ตามสบาย หากท่านเกิดอาการคันเท้าอยากถีบคนเขียน ก็จงอดทนเพราะข้าพเจ้ามิสามารถเอาบั้นท้ายงามงอนของข้าพเจ้าไปให้ท่านเอาตีนเขี่ยได้ด้วยเหตุผลสุดแล้วแต่.....หมดมุกแล้ว เชิญทัศนา
(เรื่องนี้เป็นเรื่องจริง แต่ถูกบิดเบือนเพื่อสนองความสะใจของผู้แต่ง
ชื่อตัวละครมีอยู่จริง ห้ามขโมยเรื่อง หากอยากได้ ขอดีๆก็จะพิจารณา
โปรดทิ้งคำวิจารณ์ไว้พองาม ห้ามถากถางเป็นการทำให้เสียกำลังใจ
และโปรดอย่าถามมากหากไม่เข้าใจ เพราะกูขี้เกียจตอบ)
.
.
.
.
เรื่องแอบรัก กระแดะนิด เชยแหลกราน
ถ้าเราอายุ 17 แต่กลับแอบชอบครูสอนเคมีที่อายุ 46...
ผิดมั้ย??
คนที่แก่ขนาดเป็นรุ่นพ่อได้ ทำไมเราถึงชอบได้วะ
ทั้งๆที่วิชาเคมีเป็นวิชาที่น่าเบื่อและยากโคตรๆ
แต่เราก็พยายามจนได้เกรด B (อย่างต่ำๆ)
ไอ้เชื้อบ้าคนแก่นี่ เป็นมาตั้งแต่สมัยนมนานมาแล้ว
ผู้ชายแก่ๆรุ่นพี่ หรือแม้แต่ครู เราชอบมาหมดแล้ว
ทำไมเราถึงเป็นคนอย่างนี้นะ
แต่ไหนๆก็พูดถึงแล้ว จะไม่บรรยายสักเล็กน้อยคงจะผิดรุนแรง
ครูหน้าตาเป็นอย่างไรเหรอ??
ครูมีผมสีน้ำตาลอ่อนและปนสีบลอนด์เล็กน้อย
ขนคิ้วของครูก็เป็นสีน้ำตาลอมทองหม่นๆ
ขนตาของครูก็เป็นสีทอง
(กำลังสงสัยและหาทางพิสูจน์ว่าขนจะทองทุกซอกหลีบหรือเปล่า)
ตาของครู ไม่ได้เป็นสีทองเหมือนผม แต่เป็นสีเขียวอมน้ำตาล
ครูใส่แว่นกรอบรีๆสีใส ซึ่งเข้ากับหน้าครู
โดยรวมแล้ว ถ้าจะให้กะคร่าวๆ
ครูหน้าเหมือนเจ้านายของการ์ฟีลด์
เพียงแต่ครูผมทรงตั้งๆทันสมัย
และหัวไม่หยิกหยอยสีส้มเหมือนไส้ของขนมเบื้องไส้เค็ม
ครูติดนิสัยชอบขยิบตาข้างหนึ่งเวลาทักทาย
ซึ่งดูเผินๆแล้วเหมือนอ่อยนักเรียน
แต่ความจริงแล้วครูติดนิสัยขยิบตาให้ผู้หญิง
ริมฝีบางของครูบางมาก เวลาครูเม้มปาก
จะเห็นแต่ขีดว่าเป็นปากเท่านั้นเอง
(เราคิดว่าใครจูบครูคงจะไม่มัน เพราะครูไม่มีริมฝีปากให้คนจูบบดขยี้)
ครูเป็นคนน่ารักเงียบๆ เป็นคนเงียบๆ แต่พูดมากเวลาสอน
ครูเป็นคนสอนได้น่าเบื่อ แต่เสียงครูไม่น่าเบื่อ
ถ้าให้เรานั่งฟังครูพูดทั้งวัน เราก็ทำได้
แต่ถ้าพูดอะไรสนุกได้มันจะดีกว่าบทเรียนมาก
เมียครูเป็นผู้หญิง (หรือถ้าหากเป็นกระเทย ข้าพเจ้าก็ไม่อาจทราบได้)
เธอเป็นผู้หญิงที่...อวบระยะสุดท้าย และมีหน้าตาที่...
เอาเป็นว่าเราคิดว่าเราสวยกว่าเมียครูเยอะ
(และหน้าตาเราไม่ได้สวยงามมากมายนัก)
เราเคยเห็นรูปบนโต๊ะครู รูปไปงานเลี้ยง กับรูปแต่งงาน...
รูปปีที่แล้ว กับยี่สิบปีที่แล้ว ครูหน้าตาไม่เปลี่ยนเลย
แต่เมียครู...บ๊ะจ่างขึ้น แก่ขึ้น และแต่งหน้าจัดขึ้น
ตอนครูเห็นเรามองรูป ครูชี้ให้ดู นี่รูปปีที่แล้ว นี่ยี่สิบปีที่แล้ว
เรามองคู่บ่าวสาว มองชุดสีขาว พลางคิด
"อยากเป็นคนที่ใส่ชุดสีขาวนั่นแทนที่นังกระเทยนั่น"
ครูมีลูกผู้ชายสองคน
คนโตหล่อลาก เกิดปีต่อหลังเราหนึ่งปี
(ยังแอบคิดว่าถ้าไม่ได้พ่อขอลูกคนโตได้มั้ย)
อีกคนน่ารัก ยังเด็กอยู่เลย สิบขวบ
ครูทำอะไรน่ารักมากมาย ที่คนอื่นคิดว่าธรรมดา
(แอบขอยอมเชยในบรรทัดต่อไปเพื่อสื่อความหมายให้แจ่มแจ้ง)
แต่สำหรับเรา มันทำให้ครูเข้ามามีส่วนในใจมากขึ้นทุกวัน
เรารู้จักครูเพียงผิวเผิน แต่นั่นอาจจะเป็นเหตุผลที่เราชอบ
ถ้าเรารู้จักตัวตนที่แท้จริงของครู เราอาจจะไม่ชอบครูเท่านี้ก็ได้
ทำไมถึงชอบขนาดนี้ ก็ไม่รู้
มันสำคัญมั้ย ว่าถ้าหากรักใครซักคน
เราจะต้องรักคนที่อายุใกล้เคียง
พออายุต่างกันมาก ก็โดนสังคมตัดสิน
(แต่ไอ้อายุห่างกันราวฟ้ากับเหวในกรณีนี้สังคมคงพิจารณา)
.......
เราชอบตลกที่ครูพูด เรื่องเล็กๆน้อยๆที่ทำให้เรายิ้ม
คำพูดของครู เสียงพูดของครู
เสียงหัวเราะของครู อารมณ์ขันของครู
การที่ครูยอมอยู่หลังเลิกเรียนเพื่อเตรียมบทเรียน
อยู่เพื่อชั่งน้ำหนักนู่น วัดขนาดนี่
เพื่อนเราคนหนึ่ง เคยพูดขึ้นมาว่า
Mr. West has no life. He stays after school to measure stuff.
เรามองหน้าเพื่อนคนนั้น แต่ไม่ได้พูดอะไรตอบ
เราเห็นด้วยกับเพื่อน แต่ใจใจก็คิดว่า
แล้วมันเรื่องอะไรของมึงด้วยวะ
เมื่อวาน เดินไปถามครู
"Mr. West How old are you?"
ครูยิ้มน้อยๆ และโน้มตัวมาใกล้เรา
"Same as your parents"
"Fifty???"
ครูหัวเราะ
"No forty-six"
เรายืนอึ้ง
"Really...I thought you were 30 or something"
ครูหัวเราะและยิ้มกว้าง เผยให้เห็นฟันขาวเรียงแถวสวยงาม
"Thank you Magenta. See you tomorrow and don't forget your book"
เรายิ้มตอบครู และเดินออกจากห้อง
อกหักดังเป๊าะ ทำไมครูถึงแก่ขนาดนี้(วะ)
รักที่เป็นไปไม่ได้ เพราะรักเขาข้างเดียว
วันนี้ เดินสวนกับครู
"Hello Mr. West"
เราทักครูและโบกมือให้
"Hi Magenta!"
ครูยิ้มให้เราเหมือนเคย
ทั้งๆที่ครูเดินผ่านไปแล้วยังยืนมองหลังครูจนลับสายตา
เราหันหลังจากครู แต่ในขณะที่เดินไปห้องเรียนเราคิด
เอาอีกแล้ว...ครูขยิบตาอีกแล้ว...





